Heraldyka, kicz czy herezja ?

Ciekawy artykuł, zwiera kilka słusznych spostrzeżeń. Jednak giną one w gęstym sosie jadu i złośliwości, zwła**** pod adresem mego kolegi - heraldyka, co zobowiązuje mnie do odpowiedzi. Pierwsza sprawa, to nieścisłości i błędy autora tekstu, mam nadzieję wynikłe z niewielkiej wiedzy heraldycznej lub niedoinformowania, a nie będące celowymi przekłamaniami. Otóż nigdzie w dokumentach rejestracyjnych herb własny Adama Małysza nie został nazwany herbem szlacheckim. Przeciwnie, herb posiada atrybuty, uznawane powszechnie przez współczesnych heraldyków, za atrybuty herbu mie****ńskiego (obywatelskiego, nieszlacheckiego). Są to zwła**** hełm turniejowy typużabi pysk, pozbawiony nadto medalionu na szyi, oraz brak korony hełmowej. Korona ponad hełmem jest elementem klejnotu, co podkreśla zawój wieńczący hełm, typowy dla herbów mie****ńskich. To,że nie jest to korona szlachecka lub inna rangowa podkreśla też jej fantazyjny kształt i kolor. Dziwne,że autor tekstu unika blazonowania herbu. Wszak blazon jest podstawą, nie wizerunek. Herb którego nie da się blazonować, i musi bazować na jednym niezmiennych wizerunku - wzorze graficznym, nie jest herbem, tylko logo. Herb Małyszów jest blazonowalny, w prosty i czytelny sposób. Ten opis jest dostępny na stronie herbarza Nowej Heroldii ( http://novaheraldia.net/herbarz/malysz.html ). Szczególną cechą heraldyki, moim zdanie bardzo piękną, jest to,że herb odtworzony na podstawie blazonu, przez różnych artystów, w różnych stylach, konwencjach i technikach, nawet narysowany przez dziecko pozostaje TYM właśnie herbem. Dlatego nietrafne są złośliwe uwagi pod adresem tego akurat przedstawienia. Ten herb, prawidłowo zakomponowany, zgodny z regułami heraldyki, może być przedstawiony w różny sposób, różna może być stylizacja Orła Białego, labrów, hełmu - warunek, zgodność z blazonem. Tu przykład innego, mojego wykonania tego herbu ( http://wappen.republika.pl/malysz.html ). Komentarza wymagają złośliwe uwagi pod adresem pana Winiarskiego. Formalnie niekiedy słuszne, bo cóż to za artysta co nie wieże można złocić na pulment lub mixtion płatkami. Ale wypadało by wspomniećże pan Andrzej jest amatorem - plastykiem. Nie skończył ASP, ani nawet plastycznego liceum. Nie ma wiedzy technologicznej jaką dają studia plastyczne. Ale mamy w historii sztuki wielu malarzy, tzw. "naiwnych" którzy talentem i zapałem twórczym nadrabiali te braki. O talencie nie chcę dyskutować, to kwestia indywidualnego odbioru, choć widać po reakcjach społecznych, wielu osobom heraldyczna twórczość pana Andrzeja bardzo się podoba. A zapał? Wykonuje od lat ogromną pracę, nie tylko plastyczną, ale i heraldyczną, wspieraną kwerendami archiwalnymi i bibliotecznymi. Zebranie i narysowanie w jednolitym stylu kilku tysięcy polskich herbów, w tym mało znanych lub nie znanych, jest pracą ogromną, której nie podjęło by się wielu wyedukowanych zawodowych plastyków. Ja, na przykład, temu bym chyba nie podołał. A trzeba pamiętać,że większość prac pana Andrzeja to twórczość społeczna, bez honorariów, bez tantiem, często darowywana instytucjom i osobom pro publico bono. Myślę,że uczciwość wymaga, aby pamiętać o tym czytając krytyczne uwagi o jego twórczości. Co do nazwy Nova Heraldia, roli herbowej z którą od kilku lat współpracuję. Nazwę wymyślił jej założyciel, jeszcze jako firmy prywatnej, pan Norbert Wacławczyk, Polak mieszkający od lat w Niemczech. Stąd może lingwistyczne zasugerowanie się anglo-germańskimi formami słowa Heroldia. Przy przekształcaniu firmy prywatnej w organ działający przy stowarzyszeniu Polska Wspólnota Heraldyczna, nazwa wzbudziła kontrowersje i dysputy wśród członków założycieli. Poprosiliśmy o lingwistyczną wykładnię, autorytet polonistyczny, prof. Jana Miodka. Otóż profesor nie znalazł błędu w starej nazwie "Nova Heroldia". Nazwa ta jest łacińska, a w łacinie brak jednoznacznej nawy na heroldię. Język polski też nie znał tego słowa, aż do zaborów, gdy powstała Heroldia Królestwa Polskiego. Utworzenie więc tej nazwy wynikało z analogii, np. do słowa heraldyka (czemu nie heroldyka?) i analogii do innych języków europejskich. Słowo heroldia i herold, różnie brzmią w różnych językach europejskich. Często rdzeniem jest "herald" czasem "herold". Słowa heroldia co prawda w staropolszczyźnie nie było, ale było słowo herold. Mimo, to nazwa nauki pomocniczej historii brzmi "heraldyka", przez "a" nie przez "o". Mimo, iż poprawność nazwy, została potwierdzona tak poważnym autorytetem językoznawczym, to po dyskusji i głosowaniu, członkowie założyciele Polskiej Wspólnoty Heraldycznej, postanowili zmienić nazwę naszej roli herbowej na nazwę nie tyle poprawniejszą, co bardziej odpowiadającą stereotypom czyli na "Nova Heroldia. Trwają jeszcze dyskusje czy nie zmienić nazwy wprost na "Nowa Heroldia". Jeszcze jedna uwaga co no działalności NH. Nasza rola nie nadajeżadnych tytułów! Rejestrujemy herby, zwła**** nowe, i pomagamy w ich projektowaniu zgodnym z zasadami heraldyki. Pomagamy tym, którzy chcą, zgodnie z prawem wywiedzionym już w XIV w. przez Bartłomieja de Saxoferrato, konsyliarza cesarskiego, w traktacie "De Armis", przyjąć włany rodowy herb (asumptio armis). Zapewne, nie wszystkie projektowane przez nas, lub przy naszej pomocy, i zarejestrowane u nas herby są idealne. Teraz większe gremium heraldyków współpracuje z rolą herbową, i mam nadzieję ,że tym bardziej ustrzeżemy się przed błędami. Ale błędy są też w licznych starych herbach rycerskich, ba, państwowych, nawet z czasu heraldykiżywej. Błędy heraldyczne znajdziemy także u współczesnych artystów-heraldyków, także tych z formalnym plastycznych wykształceniem: są i w grafikach pana Tadeusza Gajla, i w herbach przedstawionych w galerii tej witryny, i w twórczości niżej podpisanego. Błędów nie popełnia tylko ten co nic nie robi
pozdrawiam Tomasz Steifer, PTH, IAAH, PWH