PolskiEnglishGermanFrench
Czwartek, 21 Września, 2017 roku|do końca roku zostało 102 dni
Imieniny obchodzą: Bożeciech, Bożydar, Hipolit, Hipolita, Ifigenia, Jonasz, Laurenty, Mateusz, Mira,
Dołącz do nas na Facebook'u
Czy wiesz, że...
"...herb to także godło państwa, ziemi, miasta lub instytucji umieszczany na flagach, pieniądzach..."
Polecamy
Windy schodowe - krzesła schodowe, platformy schodowe - urządzenia dla osób starszych i niepełnosprawnych
Ogrody wspomnień
W polskim serwisie internetowym OgrodyWspomnień można zamieszczać wspomnienia
i budować drzewo genealogiczne rodziny.


Ordery herbowe

     Ordery przydają herbowi dostojności, są w pewnym sensie oznaką godności noszącego herb. Ordery były nadawane konkretnej osobie i nie podlegały dziedziczeniu. Umieszczano je na kollanach (niem. collane) czyli na łańcuchach symbolizujących najwyższy stopień orderu a także na wstęgach orderowych. Kollana zawieszane są pod tarczą herbową w górnej części, dolna zaś z orderem lub orderami poniżej tarczy. Tłem często jest płaszcz heraldyczny. W przypadku posiadania paru orderów umieszczane były od najważniejszego na górze do najmniej ważnego u dołu. Ordery przysługiwały głównie panującym monarchom i ich rodzinom. W heraldyce polskiej przedrozbiorowej ordery praktycznie występowały bardzo rzadko. Do XVIII wieku ordery polskie nie istniały. Przyjmowanie orderów z rąk obcych monarchów nie było akceptowane przez większość szlachty. Było to także sprzeczne z wyznawaną zasadą równości szlacheckiej.
W heraldyce polskiej występują m. in. Order Złotego Runa (np. Jagiellonowie) i Order Świętego Ducha – Jan III Sobieski.  

Dewiza herbowa

     Herb może być udostojniony dewizą herbową. Jest to krótka sentencja wyrażona w języku łacińskim lub narodowym, przekazująca treści nawiązujące zwykle do ideologii rycerskiej bądź szlacheckiej, ukazującą zawartą w niej mądrość. Dewizę herbową umieszcza się zwykle pod tarczą herbową zapisaną na wstędze. W bardziej rozbudowanych herbach dewiza herbowa może być umieszczona na postumencie trzymaczy lub trzymana bezpośrednio przez trzymacze. W heraldyce polskiej rzadko występuje przed XVIII wiekiem a popularność zyskuje w czasach porozbiorowych. Dewizy często występują na herbach państwowych.

Postument heraldyczny

     Postument heraldyczny jest zewnętrznym elementem herbu służąca oparciu tarczy heraldycznej i postaci trzymających tarczę zwanych trzymaczami. Historia stosowania postumentu heraldycznego w krajach zachodnich sięga XV wieku i jest w większości krajów jedynie elementem dekoracyjnym. Jednak w niektórych przypadkach element ten stanowił integralną część herbu i występował w jego nadaniu. W Polsce jest to element dekoracyjny, bez znaczenia heraldycznego, dopełniający całość kompozycji herbu złożonego.
     Postumenty dzielą się na trzy zasadnicze grupy: architektoniczny, plenerowy (fragmenty pejzażu) i ornamentalny (gł. roślinny). W postumentach architektonicznych dewiza często jest „wykuwana” w murze lub gzymsie. W tym przypadku nie używa się wstęgi.

Trzymacze

     Trzymacze są udostojnieniem herbu i nie mogły być stosowane bez specjalnego aktu nadania. Odnosi się to do heraldyki zachodniej. W Polsce nie zostało to skodyfikowane a ich umieszczanie było czysto plastycznym dopełnieniem herbu lub jego „udostojnieniem”.
     Trzymacze występują pod postaciami ludzkimi i zwierzęcymi w formie rzeczywistej lub fantastycznej, rzadko jako postać rośliny (drzewa). Trzymacze, zwykle dwa, stoją po obu stronach tarczy przytrzymując ją. Zwykle są one umieszczane na postumencie heraldycznym. W przypadku zastosowania ptaków jako trzymaczy po obu stronach tarczy postument nie był wymagany. W tym przypadku wstęga z dewizą mogła być trzymana bezpośrednio w szponach lub dziobach ptaków.

 

Płaszcz heraldyczny

     Jest to zewnętrzna oznaka godności w postaci płaszcza okrywającego tarczę herbową. Inne nazwy to płaszcz książęcy, płaszcz herbowy. Płaszcze były używane już w XVII wieku. Płaszcz heraldyczny wywodzi się z płaszczy koronacyjnych i płaszczy ceremonialnych dostojników i rycerstwa. Stosowany był początkowo w herbach monarszych, później w herbach książęcych. Płaszcze stosowane są we wszystkich monarchiach z wyjątkiem Królestwa Wielkiej Brytanii.
Płaszcze zwykle podbite są futrem gronostaja, rzadziej popielic lub łasic. Barwa zewnętrzna płaszcza zależna jest od konkretnego herbu. Płaszcz zawsze zwieńczony jest koroną rangową lub mitrą książęcą. Dodatkowymi ozdobami płaszcza są złote frędzle, ozdobne obszycia, czasem haft na całej powierzchni. Płaszcz po obu stronach związany jest złotym sznurem zakończonym chwostami. Na tle płaszcza umieszcza się zasadniczy herb lub samą tarczę herbową. Ponieważ płaszcz heraldyczny stosowany jest często do pełnych przedstawień heraldycznych (herby wielkie) na ich tle umieszcza się dodatkowo trzymacze, postument, ordery, dewizy, etc.
     Ważna uwaga: Nie stosuje się płaszcza heraldycznego jako zamiennika labrów.

 

Strona 10/12 |< < 7 8 9 10 11 12 > >|
© 2002-2013 Projekt: V.illusion Karol Wiszniewski - www.v-illusion.com dla Pracownia.com - Wszelkie Prawa zastrzeżone.
Released under the GNU/GPL License by MemHT Portal


© Powielanie, kopiowanie, oraz wykorzystywanie wzorów herbów oraz grafik do celów reklamowych i handlowych
bez zgody autora jest naruszeniem prawa i będzie ścigane. Wszelkie autorskie materiały graficzne, teksty
oraz artykuły opublikowane w serwisie "Herby - Pracownia Artystyczna" można kopiować i udostępniać jedynie za zgodą autora.
Podst. prawna: Ustawa "O prawie autorskim i prawach pokrewnych" (Ust. z dn. 04.02.1994r, DZ. U. z 2000, nr 80, poz. 904.)

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką plików cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.